Biter mi? Biter.

Yersiz yurtsuz kalıyorum galiba artık. Garip bir hisse kapıldım.

Tabii önce bu duygunun niçinini açıklamam gerekli. Ben üniversite hayatı sürdüren, yani, sürdüren birisiyim. Bitmiyor benim üniversite hayatım. Çeşitli sebeplerle.. Kâh yeniden ÖSS’ye girip bölüm değiştirmek olsun, kâh yeniden depresyona girip hiç gitmemek olsun.. Kâh hocalarla kavga edip o dersin sınavına girmemek olsun. Olsun ya da olmasın, yani, öyle ya da böyle, 9 yılı geride bıraktım üniversite yaşantımda. 10’u görürüm herhalde diye düşünüyordum.

Lâkin artık görüyorum ki, büyük ihtimalle bu dediğim olmayacak. İlk döneme ait iki adet dersimi de vermiş olarak görüyorum sistemde. Hem de bir tanesinden hiç ümidim yokken, hem de finalde neredeyse boş kâğıt vermişken. Sanıyorum hoca da artık 5. kez alacak olmama dayanamadı. Bilemiyorum onu.

Ama öyle ya da böyle işte, artık ikinci döneme ait son bir dersim var. Onu da sistem prosedürü beni yanıltmıyorsa, ki daha önce pek çok kereler yanılttı, tek ders sınavı ile okulu yakın sürede bitirebilirim.

En başta bahsi geçen duygumun niçini bu işte. Nasılı ise daha anlaşılır.

The Shawshank Redemption” filmindeki (“Esaretin Bedeli” olarak çevrilmiştir ülkemde), Brooks karakterini hatırlar mısınız? Yıllar, uzun yıllar sonra salıverildiğinde yaşayamamıştı. Shawshank’e bağlanmıştı artık, orasız yapamaz olmuştu.. Tamam, benim durumum o kadar vahim değil, ama yine de; uzun zamandır garip bir biçimde güven duyduğum, bir şekilde sırtımı dayadığım, hep oralarda bir yerlerde var olduğunu, ne yaparsam yapayım beni kabul edeceğini bildiğim okulum, artık ‘benim’ olmaktan çıkacak.* Başkalarının olacak.

Biliyorum, belki benim pek çok kişilerden çok daha fazla sahip çıkma hakkım var ama yine de sıradan birisi olacağım orası için. Dışlanmış gibi.

Bunun klasik “okul sonrası hayata atılma sendromu” ile ilgisi sıfır. Ben zaten hayata çoktan atılmıştım, (ya da hayattan atılmıştım, tam kesin değil o nokta), onunla ilişkim zaten vardı. Gayrimeşru da olsa. Bu durum tamamen aidiyet duygusuyla ilgili.

Bu anlattıklarımı herhangi bir okuldan mezun olan herkes anlar ve herkes yaşamıştır, aslında abartmama da gerek yok. Ama benim durumumu daha anlaşılır hale getirmek için zamanında yaşadığınız hissi 5 ile falan çarpın.

Gerçi sanıyorum ki, buradan dahi iyi bir sonuç çıkaracaktır bu bünye. Eskiye dair kapatılması en gereken hesaplardan birini kapatmak bile hatta, başlı başına bir olaydır. Lâkin son olarak şunu belirtmeden geçemeyeceğim: Bu satırları yazan, bundan da çok endişeli:

Bkz: Askerlik.

– – –

* Bu cümle, “aile”nin tanımı değil miydi yahu? Neyse, ben ne anlarım..

Reklamlar

Biter mi? Biter.” üzerine bir yorum

  1. […] olmamın önemi yok işte aslında. Garip hissedişimin nedeni okulu bitirmek değil, zira ona daha önce değinmiştim. Garabet, yarınki kavşak noktasını görüyor […]

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s