Cesaret Toplamak

Bunun aslında ne kadar güzel ve doğru bir metafor olduğunu daha bugün fark ettim.

Çünkü cesaret gerçekten de toplanması gereken bir şey. Çünkü yıllarca sadece yıkılıyor cesaretten ördüğün anıt. Hep parçalanıyor, her kaybedişte, her reddedilişte, her başarısızlıkta, bir kez daha dağılıyor. Üstelik her dağılışta, parçaları biraz daha ufalıyor, hatta sonlara doğru tuz buz oluyor, kuma dönüşüyor.

E yeni olan her şeyde de işte, yine yeniden toplamak gerekiyor bu cesareti. Parça parça, kendi içinde oradan buradan, üst üste yığarak derme çatma bir heykel oluşturmak gerekiyor. Her seferinde yeniden başlıyorsun, mesela bazen haftalarca uğraşıyorsun eserinin tamamlamak için, ama günü gelince, bir tekme ile yine dağıtılıyor.

Evet ama, topla topla, nereye kadar gider ki bu? Sonunda parçalar gözle görülemeyecek kadar küçülünce ne olacak? Nereden toplayacağız kırıntıları?

İşte buradan; korku doğuyor. Çünkü içten içe biliyor insan artık yeni yıkımlara tahammülü olmadığını. Hoyratça atılamıyor hiçbir şeye. Hatta bazen, uzun uğraşlar sonucu topladığı cesareti, bambaşka bir şey için kullanmaya karar veriyor. Çünkü artık cesaret ağacı her zamankinden de kıymetli, yenisini büyütmek her zamankinden de zor, uzun zaman alıyor, yoruyor.

Haliyle, korkuyor insan. Korkuyorum. ♣

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s