Gaspofobi

İlk kez, elimde olan bir şeyi -ki bu şeyin ismi mutluluk- kaybetmekten o kadar korkuyorum ki. Ellerim titriyor bu tedirginlikten. Her yanım evham sıvısına batmış gibi yapış yapış. Üşürcesine titriyorum ve hatalı davranıyor, saçmalıyorum. Oysa mutluluk insanda stres yapmamalıdır, değil mi?

Demek ki insani özellikleri sergileyemeyen kişi benim burada. Yani olayın mutluluk ile ilgisi yok, benim de mutluluk ile pek ilgim yok. Yok öyle değil anlatamadım. Zaten anlatamıyorum bugünlerde hiçbir şeyi.

Baştan alalım: Mutlulukla ilgim var elbette, mutluyum zira. Ama bünyemdeki mutluluk beni; ceketinin cebinde altınlarla suç oranı çok yüksek bir mahallede gece vakti yürüyen yeni köşeyi dönmüş bir zengin gibi hissettiriyor. Ne nasıl davranılacağını biliyorum, ne de zenginliğimin tadına varabiliyorum. Stresim, gerginliğim büyük.

Sırf bu yüzden belki, istemeden de olsa saçıp duruyorum altınları sağa sola, cebimden düşürüyorum, giderek yine fakirleşiyorum.

Buna çözüm bulmak hangi yolla olur peki? Sokaklarda mı yürümeyeyim? Ceplerimi mi boşaltayım, yoksa halihazırda hiç zengin mi olmayay(d)ım? Stresten kaçmak fakirliğe tekrar razı mı olayım?

Hayır, ama ikisini de aynı anda sağlayabileceğim bir yol elbette vardır. İşte o yolda yürümeliyim, o yolu bulup o yola gitmeliyim, o yol güvenli çünkü. İki yanında da güzel ve nezih binalar var, Ağaçlar var, huzur var.

Ama parayı düzgün kullanmayı da hiç öğrenemedim ki.

Ayrıca bu yazıda ne demek istediğimi ben anlasam yeterdi zaten. Ne dedim? Bilmiyorum, biraz uykuluyum. ♣

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s